Büyülü Çiçekler 🌸 Sarhoş Kelebekler🦋

​ Menekşeler bağırmaz. Kendini göstermek için yükseğe çıkmaz, kalabalık istemez. Toprağa yakın durur. Sessizdir. Ama bahar geldiğinde orada olduğunu inkâr edemezsin. İnsanlar çoğu zaman gülleri över. Gösterişli, büyük, iddialı olanı. Menekşeler ise arka planda kalır. Tıpkı çok yorulmuş ama hâlâ ayakta duran insanlar gibi. Ben menekşeleri hep güçlü bulmuşumdur. Çünkü zor şartlarda bile açarlar. Kimse alkışlamasa da, kimse fark etmese de açmaktan vazgeçmezler. Belki de bu yüzden bugün menekşeleri yazıyorum. Yorulmuş ama vazgeçmemiş olanları… Sessizce direnenleri… Kök saldığı yerden kopmayanları… Eğer bir gün kendini görünmez hissedersen, bir menekşeye bak. Az ama gerçek olmanın, sade ama derin kalmanın mümkün olduğunu hatırlarsın. Hayat da bazen menekşe gibidir. Sessizce yük bindirir, bağırmadan yorar. İnsan güçlü görünmekten yorulur ama içindeki yaşama isteği hâlâ toprağın altında bekler. Ben menekşeleri bu yüzden severim. Az ama gerçek oldukları için. Sade ama de...

​ Bir zamanlar, ışığın acele etmediği, rüzgârın fısıltıyla konuştuğu bir orman vardı. Bu ormanda herkes birbirinden renklidir ama kimse gösteriş yapmazdı. Çünkü ormanın en eski kuralı şuydu: Gerçek güzellik, sessizliği sever. İşte bu ormanda, adı dilden dile pek dolaşmayan bir kelebek yaşardı: Forest Mother-of-Pearl Butterfly . O, diğer kelebekler gibi parlak renklerle uçmazdı. Uçarken fark edilmez, konarken neredeyse yaprak sanılırdı. Ama bir sırrı vardı. Güneş, sabah saatlerinde ormanın içine ince bir çizgi halinde süzüldüğünde, kelebek kanatlarını kapatır ve altındaki sedefimsi ışık ortaya çıkardı. O an… orman susardı. Çünkü bu ışık gözle değil, kalple görülürdü. Efsaneye göre bu kelebek, kırılmış ama kararmamış ruhların yanına konurdu. Ağlamayan ama yorulanların… konuşmayan ama derin hissedenlerin… Eğer bir insan, ormanda yürürken aniden içinin hafiflediğini hissederse, bilinirdi ki Sedef Kanatlı Orman Annesi bir anlığına onun omzuna dokunmuştur....