Büyülü Çiçekler 🌸 Sarhoş Kelebekler🦋

​ Dünya, acelemizi affeden bir yer. Bir sabah güneşiyle, bir çiçeğin sabrıyla, bir rüzgârın hafifliğiyle konuşur bizimle. Bazen fark etmeyiz; çünkü güzellik çoğu zaman sessizdir. Bir çayın buharında ısınır ellerimiz, bir denizin mavisiyle sakinleşir kalbimiz. Güzellik; büyük manzaralarda olduğu kadar, bir gülümsemenin köşesinde, bir çocuğun meraklı bakışında da saklıdır. Toprak cömerttir; üzerinde yürüyene hikâye bırakır. Gökyüzü geniştir; bakmayı bilen için umut taşır. Yağmurdan sonra sokaklar başka kokar; toprak nefes alır, insan da onunla birlikte. Bir pencereye vuran akşam ışığı, “Her şey geçiyor” diye fısıldar sessizce. Bazen bir kuşun kanadında taşınır umut, bazen yalnız bir ağacın gölgesinde dinlenir yorgunluk. Göl suskundur ama derindir; insana sabretmeyi öğretir. Güzellik, hep mutlu anlarda değildir. Hüzünle karışınca daha gerçek olur. Çünkü insan, kırıldığı yerden bakınca dünyayı daha dikkatli sever. Ve dünya… Onca gürültünün içinde hâlâ zarif. Hâlâ bekliyor. Bak...

​ Bazı günler vardır, neye üzüldüğünü tam söyleyemezsin. Bir isim gelir aklına, ama aslında o isim değildir canını yakan. Yorgunsundur. Çok uzun zamandır güçlü durmuşsundur. Çok fazla sorumluluk almış, çok fazla susmuş, çok fazla “idare etmişsindir”. Ve bir noktada kalbin şunu fısıldar: “Ben artık taşımak istemiyorum.” İnsanlara kırılırsın. Sisteme, düzene, hayata… Ama en çok da kendi sessizliğine. Çünkü fark edersin: Uğruna uykusuz kaldığın şeyler başkalarına kolayca verilmiştir. Sen bedel ödemişsindir, hayat bedel ödemeyeni seçmiştir. O an biri gelir aklına. Aslında hayatında bile olmamıştır. Ama bir ihtimali temsil eder. “Belki biri beni anlardı” düşüncesini. Ve özlem sandığın şey, çoğu zaman bir kişiye değil… bir duyguyadır. Sevilmeye, seçilmeye, anlaşılmaya duyulan özlem. İnsan bazen birini değil, artık yalnız kalmamayı özler. Şu an benim hâlim tam olarak bu. Ne aşk bu, ne kayıp, ne hikâye. Sadece çok yorgun bir kalbin bir yere y...

​ Bu ülke çok konuşuyor. Ama az dinliyor. Çok eleştiriyor. Ama az anlıyor. Herkes haklı, herkes mağdur, herkes yorgun. Ve nedense kimse kimseye kardeş değil. Oysa bir toplum, aynı sokakta yaşamakla değil; aynı acıya sırtını dönmemekle millet olur. Birlik, aynı sloganı atmak değildir. Birlik, farklı düşünsek de aynı adaletsizliğe itiraz edebilmektir. Kardeşlik, aynı soydan gelmek değil; aynı haksızlığa susmamaktır. Dostluk, çıkar bitince biten bir ilişki değil; zor zamanlarda da kapıyı çalabilmektir. Biz ne zaman birbirimizi etiketlemeyi bıraktık, o gün kaybetmeye başladık. Ne zaman “biz” demeyi unuttuk, o gün yalnızlaştık. Bu topraklar çok acı gördü. Çok ayrışma, çok kırgınlık, çok suskunluk biriktirdi. Ama hâlâ bir şansımız var. Birbirimizi inancıyla, kimliğiyle, diliyle, düşüncesiyle insan olarak görebildiğimiz gün yeniden güçlü olacağız. Çünkü sevgi, lüks değil; bir toplumun hayatta kalma şartıdır. Çünkü samimiyet, zayıflık d...