Büyülü Çiçekler 🌸 Sarhoş Kelebekler🦋

  Kadın… Gözleri bazen fırtına, bazen dingin bir deniz. Yorgun uyanır ama yine de kalkar. Bazen susar, çünkü kelimeler boğazına düğümlenir. Ama o sessizlikte bile içinden bir çığlık yükselir: “Devam et.” Dünya ondan çok şey ister. Güçlü ol der, zarif ol der, anne ol der, çalış der, sus der, konuş der… Onu kendi kalıplarına sokmaya çalışır. Ama kadın, en çok kendi olmayı ister. O, yaralarıyla yürür. Belki kimse bilmez ama en çok o bilir: Yara izleri utanç değil, zafer işaretidir. Düşer, ağlar, kimi zaman yalnızca kendi omzuna yaslanır. Sonra kalkar, saçını düzeltir, yüzünü yıkar ve “ben buradayım” der. Kadın, hayallerini ertelemek zorunda kaldığında bile onları içinde saklar. En karanlık günlerinde bile ışığını kimseye vermez. O ışık, onun yeniden kalkma sebebidir. Çünkü kadın bilir… Onu yıkmak isteyenler çoktur ama her seferinde yeniden doğmak, onun doğasında vardır. Ve en önemlisi, kadın kendini sevdiğinde, dünyayı değiştirecek kadar güçlüdür. Bu yüzden kadın, vazgeçme...

 Geçen hiçbir saniyeyi geri alamadım, sade ben değil kimse alamadı ama buna rağmen sürekli zamanımızı sevmediğimiz insanlara, sevmediğimiz işlere veriyoruz.Mesala  ben her gün yazmak istiyorum ama bunun yerini benliğime asla faydası olmayan, sadece hayatta kalabilme telaşı ile en değerli yaşlarımızı maaş için harcıyoruz ve buna ironik bir şekilde kazanmak ( para kazandık) diyoruz, halbuki benliğimizi bile kaybediyoruz maalesef. Sürekli ihmal ettiğimiz benliğimiz bir yere kadar saklanabiliyor, sonra resmen hesap sormaya başlıyor ve bu seferde asla susmayan bir iç ses çıkıyor ortaya; her adıma karışma cüreti elde ederek hemde.      Özür dilerim benliğim, herkesi bu kadar önemseyip seni duymazdan geldiğim için, senin incindiğini farketmediğim için. Çoğu şeye tahammülsüzlüğüm seni anlamamaktan kaynaklanıyordu, biraz geç olsana farkına vardım. Her şeyi çözdüm dedikçe yeni yeni düğümler sıralanıyordu çünkü kendimi dinlemiyordum.Ahhh  benliğim ne çok hain vasat gö...