Büyülü Çiçekler 🌸 Sarhoş Kelebekler🦋

​ Bu yıl bana çok şey öğretti. Bazılarını isteyerek, bazılarını canım yanarak öğrendim. Güldüğüm günler oldu, ama bu yıl daha çok sessiz kaldım. İçime çekildim. İnsanları izledim. Kendimi dinledim. Bazı hayallerim ertelendi, bazı insanlar yolumdan geçti, bazılarıysa olması gerektiği gibi yolumdan çıktı. Bu yıl anladım ki her gülüş iyi niyet, her yakınlık güven, her söz gerçek değilmiş. Ama şunu da anladım: Ben hâlâ inanabiliyorum. Hâlâ merhametliyim. Hâlâ bir başkasının acısına kalbim sızlıyor. Belki biraz yoruldum. Belki eskisi kadar hızlı sevinmiyorum. Ama artık daha derin seviyorum, daha temkinli, daha kendimden vazgeçmeden. Bu yıl bana şunu öğretti: Her şeyle savaşılmaz. Bazı şeylerden uzaklaşılır. Bazı insanlara mesafe, bazı duygulara sabır gerekir. Kaybettim sandığım şeylerin aslında beni koruduğunu fark ettim. Yaşamadıklarımın, başımı eğmediğim yerlerin birer lütuf olduğunu… Bu yılın sonunda geriye dönüp baktığımda şunu söyleyebiliyoru...

​ Kar, o gece sadece soğuktan düşmedi. Dünya biraz yorulmuştu ve dinlenmeye ihtiyacı vardı. İşte tam o anda Noel Anne ortaya çıktı. Ne kuzey kutbundan geldi ne de gökyüzünden indi. O, dünyanın tam ortasındaydı. Bir çemberin içinde… Çemberin etrafında dünyanın bütün çocukları vardı. Kimi siyah saçlıydı, kimi sarı. Kimi yalınayak, kimi yün çoraplı. Ama hepsinin gözleri aynı parlıyordu: Güvende olmanın ışığı. Noel Anne kucağındaki hediyeleri saymadı. Çünkü bazı hediyeler sayılmazdı: Bir çocuğun artık korkmadan uyuması, Bir diğerinin aç yatmaması, Bir başkasının “beni biri seviyor” demesi… Çocuklardan biri dünyayı eline aldı. Küçük parmaklarıyla sıkıca tuttu. Noel Anne gülümsedi ve dedi ki: “Dünya kırılgan bir oyuncak gibi… Sert tutarsan kırılır, Sevgiyle tutarsan iyileşir.” O gece herkes bir hediye aldı. Ama asıl hediye, sabaha kalacaktı: İnsan olmayı hatırlamak. Ve dünya, uzun zaman sonra ilk kez biraz daha sıcak döndü. Her çocuğun derdini zahmetini en ç...