MENEKŞE…

​Menekşeler bağırmaz.

Kendini göstermek için yükseğe çıkmaz, kalabalık istemez.

Toprağa yakın durur. Sessizdir.

Ama bahar geldiğinde orada olduğunu inkâr edemezsin.


İnsanlar çoğu zaman gülleri över.

Gösterişli, büyük, iddialı olanı.

Menekşeler ise arka planda kalır.

Tıpkı çok yorulmuş ama hâlâ ayakta duran insanlar gibi.


Ben menekşeleri hep güçlü bulmuşumdur.

Çünkü zor şartlarda bile açarlar.

Kimse alkışlamasa da, kimse fark etmese de

açmaktan vazgeçmezler.


Belki de bu yüzden bugün menekşeleri yazıyorum.

Yorulmuş ama vazgeçmemiş olanları…

Sessizce direnenleri…

Kök saldığı yerden kopmayanları…


Eğer bir gün kendini görünmez hissedersen,

bir menekşeye bak.

Az ama gerçek olmanın,

sade ama derin kalmanın mümkün olduğunu hatırlarsın.

Hayat da bazen menekşe gibidir.

Sessizce yük bindirir, bağırmadan yorar.

İnsan güçlü görünmekten yorulur ama

içindeki yaşama isteği hâlâ toprağın altında bekler.


Ben menekşeleri bu yüzden severim.

Az ama gerçek oldukları için.

Sade ama derin kaldıkları için.

Kırılgan görünüp dayanıklı oldukları için.


  • “Sessiz kalanlar kaybolmaz; sadece derinleşir.”
  • “Menekşeler gibi; az görünürüz ama kalpten vazgeçmeyiz.”
  • “Gürültü geçer, kökü sağlam olan kalır.”

Bugün menekşe gibiyim.

Sakinim.

Kendimle barışığım.

Ve hâlâ umut doluyum.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MOR IŞIĞIN HİKAYESİ

Resim
Ormanın en yüksek yerinde yaşardı o. Kimsenin kolayca göremediği, baksa bile fark edemediği bir yükseklikte… Ağaç tepelerinde sessizce dolaşan bir EMPEROR kelebeği. Onu tanıyan çok azdı. Çünkü ne çiçeklere konar ne de kalabalıkların içinde görünürdü. Aşağıda hayat akar, insanlar telaşla yürürken o, yukarıdan bakar ve beklerdi. Bir gün orman yoruldu. Ağaçlar kesildi, dallar seyrekleşti, rüzgâr artık eskisi gibi kokmuyordu. Emperor kelebeği ilk kez aşağı inmeyi düşündü. Kanatlarını açtığında ışık tam doğru açıdan vurdu. O an kanatlarında mor bir parıltı belirdi. Ne boyaydı bu ne de süs… Sadece ışıkla doğru yerde buluşmanın sonucu. Aşağıda onu gören biri durdu. Yorgundu, kafası doluydu, hayattan kırılmıştı. Kelebekle göz göze geldiler. Belki bir saniye, belki daha az… Ama o an, ikisi için de yeterliydi. Kelebek hiçbir şey söylemedi. Zaten onun dili sessizlikti. Ama adam şunu hissetti: Bazı varlıklar saklanır çünkü herkes onları anlayacak olgunluk da değildir. ...
Devamı

RUH MU BEDEN Mİ?

Resim
Zaman geçiyor ve insanoğlu zaman geçtikçe ruhunu tanıyor, bazısı bir ömür tanıyamıyor ruhunu. Ruhu ruhuna uyana denk gelmek hayattaki en büyük şanslardan biri. Ruhu güzelleştirmenin yollarını aramalıyız çünkü en özel insanlar hep ruhuyla barışık, ona sahip çıkan insanlardan oluşuyor.  Bedenimiz gözle görülüyor ve ufak yarada hemen tedavi etmemiz gerekiyor değil mi oradaki yara enfeksiyon kapıp büyümesin, çabucak iyileşsin diye değil mi? Peki aynı hassasiyeti ruhumuza göstermemiz gerekmiyor mu? Beden ve ruh mükemmel bir uyum ile yaratılmış, ruhsuz bir beden sadece leştir anlatabiliyor muyum!  Ruhumuzu hergün maddi çıkarlar adına hapsediyoruz, nasıl mı; hiç istemediğimiz işlerde çalışarak, hiç sevmediğimiz insanlarla yüzgöz olarak, asla ruhumuzun ait olmadığı hayatlar yaşayarak huzur ve mutluluğu arıyoruz ve bu yapılana gerçekten aptallık deniliyor. Öyle garip bir dünyadayız ki bedenin güzelliği için insanlar hiç çekinmeden çok büyük sermayeler.harcıyor, tamam bedeni...
Devamı

YAŞAMAYI SERÇELERE SORUN.

Resim
​ Serçeler: Küçük Ama Hadleri Yok Bugün serçelerle karşılaştım. Karşılaşmak diyorum çünkü bu bir “görme” değildi, resmen baskın yedim. Bir ağaca konmuşlardı. Ama öyle iki üç tane falan değil… Ağacı baştan sona donatmışlardı. Dal dal, yaprak arası, yer yer toprağa inip tekrar havalanan bir serçe organizasyonu. Üçü kadraja girdi ama belliydi: Gerisi perde arkasında. Serçeler zaten küçük olmalarına rağmen bunu asla kabullenmeyen canlılar. Kendi boyutlarıyla ilgili hiçbir kompleksleri yok. Tam tersine, sanki evren onlara biraz dar gelmiş gibi davranıyorlar. Zıplıyorlar. Durmadan konuşuyorlar. Birbirlerine laf yetiştiriyorlar. Sanki hepsinin acil anlatması gereken bir hikâyesi var. Bir tanesi yere indi. Diğeri “orası benimdi” der gibi baktı. Üçüncüsü zaten karışmaya hazırdı. Ciddiyim, serçeler tam bir mahalle ekibi. Ama en güzeli şu: Ne yaparlarsa yapsınlar hayattan kopmuyorlar. Soğuk, yapraklar kurumuş, dallar çıplak… Umurlarında değil. Hayat varsa, serçe...
Devamı